Przyszła do mnie Pchełka mała,

- ledwie co na nogach stała.

Choć zupełnie trzeźwa była,

- grzecznie mnie się ukłoniła.



Ja wyczucie tutaj miałem,

- także grzecznie Ją spytałem.

,,Co byś chciała pchełko mała?

- widzę blada jesteś cała”.



Ona do mnie wzrok podniosła,

- mina smutna nie radosna.

,,Chciałam ja drobinkę chleba,

- u mnie w domu straszna bieda.



Modlę się też drogi Boże,

- nikt mnie dziś już nie pomoże.

Jestem ja dziś bez pieniędzy,

- z każdym dniem jest więcej nędzy.



Mam ja w domu głodne dzieci,

- głód oczami im już świeci.

Ni przyjaciół ni rodziny,

- powiem biednie my stoimy.



Sama jestem i bez męża,

- jest mnie ciężko choć się sprężam.

Kwartał temu pracowałam,

- jeszcze groszy nie dostałam.



I jak tylko grosz zobaczę,

- zaraz za chleb ja zapłacę”.

Ja odrzekłem, Pchełko mała,

- dobrze żeś mnie tu spotkała.



Powiem Ci ,że sam bieduję,

- biedę znam i ją czuję.

I choć ja sam nie mam wiele,

- to z biedniejszym się podzielę.



Choć nie jestem też bogaty ,

- to sprzedaję chleb na raty.

Dziś ode mnie go dostają,

- grosz za tydzień dostarczają.

Zaufanie do mnie mają.



Tobie Pchełko dam w prezencie,

- dzieci będą mieć zajęcie.

Mam ja tu wiejskiego sera,

- też dam dzieciom, boś jest szczera.



Idź i nakarm głodne dzieci,

- niechaj głód im już nie świeci.

Idź czym prędzej nakarm Dziadki,

- bo też będą różne gadki.



Będzie wielkie też gadanie,

- za to znikąd pomaganie.

Ta przede mną tak jak stała,

- to ze szczęścia aż łzy miała.



Czym ja panu to zapłacę,

- nie wiem kiedy grosz zobaczę?

Nie myśl Pchełko o tym wiele,

- są dziś w Świecie przyjaciele.

Choć naprawdę ich nie wiele.



Ludzie są co pomagają,

- w zamian nic nie wymagają.

A najlepiej jeśli możesz,

- umyć szyby mnie pomożesz.



Zawsze chleb tu będziesz miała,

- byś o Pchełki swoje dbała.

Dbaj o Dzieci wychowanie,

- życie ciężkie i nie tanie.



Dałem chleba dałem sera,

- bieda powiem zawsze szczera.

Rogaliki dzieciom dałem,

- i się z Pchełką pożegnałem.



Powiedziałem do widzenia,

- życzę Pchełko powodzenia.

Niech się los na lepsze zmienia,

- by nie brakło wam jedzenia.



Choć dziś głodne Twoje Dzieci,

- jeszcze słonko Wam zaświeci.

Jeszcze będzie Wam radośnie,

- tak jak cieszy nas przedwiośnie.



Pchełka tak się radowała,

- choć na nogach ledwo stała.

Resztką sił podskakiwała,

- choć łzy w oczach , radość miała.



Proszę Państwa , proszę Państwa,

- pełno biedy oraz draństwa.

Władze za nic Pchełki mają,

- w coraz większą biedę pchają.



Gdy wybory; wizje mają,

- niechaj Pchełki głosy dają.

Dalej już bez komentarza,

- każdy niech się sam wyraża.

Trybun Ludowy
781 096 772